Τρίτη, 1 Ιουνίου 2010

1. ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ

ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
ΕνότηταΜέσα μου έχω χείμαρρο και δεν θα σταματήσω!
τουΔεν τα χρωστάω κανενός, γι’ αυτό θα στα χαρίσω
πνεύματοςσε δεκαπεντασύλλαβο, για να ‘χει λίγη πλάκα,
για να σου κάτσει εύπεπτη ως κι η πικρή ατάκα.
Κι ο δεκαπεντασύλλαβος είναι μεγάλο δώρο,5
σκέψου, ο Βιτσέντζος έγραψε τον Ερωτόκριτο όλο!
Λένε πως έγραψε πολλούς, δέκα χιλιάδες, στίχους
κι ο δεκαπεντασύλλαβος πως έχει τέτοιους ήχους
που συντονίζονται καλά με της καρδιάς τους χτύπους
και δίνουνε στο νόημα χιλιάδες δούρειους ίππους, 10
για να μπορέσει η καρδιά να κατακτήσει εκείνο,
το οχυρό της λογικής που έχει όπως το Πεκίνο,
ένα μεγάλο τείχος που απόρθητο υψώνει
και μοιάζει σαν το Σινικό, λες και δεν τελειώνει.
Κάνω, λοιπόν, απόπειρα εδώ να σου θυμίσω 15
πως άλλο είναι λογική και άλλο πνεύμα ίσιο.
Πνεύμα κατά μια έννοια είχε ο Καραγκιόζης,
γιατί με χιούμορ και καρδιά ήξερε πώς να σώζεις
όχι με μπράτσα λογικής ούτε με τα λεφτά σου,
μα έτσι απλά χορεύοντας την ίδια την καρδιά σου! 20
Όπως τ’ αληθινά παιδιά που τους νικάνε όλους
με στρατιωτάκια πλαστικά και χαρτονένιους στόλους.
Κι είναι αλήθεια πως νικάν, γιατί έχουνε ειρήνη
και θάρρος μέσα στην καρδιά και ό,τι τους τη δίνει,
με ξίφος αθωότητας, μ’ ευλυγισία και πίστη, 25
του δίνουν μια και δεν φορούν της λογικής καπίστρι
σαν και αυτό που οδηγεί σε μαύρη απελπισία
κι όλο σου λέει πως ο εχθρός κερδίζει στα σημεία
και θα νικήσει μ’ αριθμούς, στρατηγικές και άλλα
κι οι νόμοι πιθανότητας του δίνουνε τη μπάλα. 30
Κι εσύ με τέτοιους λογισμούς γίνεσαι ηττημένος,
γιατί ούτε καν το σκέφτεσαι ν’ αντισταθείς με σθένος,
αφού η καρδιά αφοπλίζεται από τη λογική σου
και το «κομπιούτερ» γράφει πια πως δεν νικιούνται οι εχθροί σου!
Ε, κάπως έτσι, άμα το δεις, φτάσαμε πια να ζούμε 35
σ’ αυτήν εδώ την εποχή και δεν κατανοούμε
ότι το μέσα μας «παιδί» είν’ εξαφανισμένο,
χώρο δεν του αφήνουμε κι έτσι παρατημένο
το μόνο που του έμεινε είν’ ακριβώς να κάνει
ό,τι του πουν κι η ελπίδα του μοιάζει να ‘χει πεθάνει. 40
Όμως μονάχα στα παιδιά ζει κι αναπνέει το πνεύμα
ή σ’ αυτούς που ‘ναι σαν παιδιά και μ’ ένα αθώο νεύμα
υπενθυμίζουν πως αυτό που τελικά νικάει
δεν είναι ο εγκέφαλος που δήθεν κυβερνάει.
Και πως αν θες γενναία καρδιά, δες κάτι «πειραγμένους», 45
που τους περνούν ή για παιδιά ή για ερωτευμένους,
τρελούς ή καραγκιόζηδες, χαμένους πέρα ως πέρα,
αυτούς που τον εχθρό νικούν φωνάζοντας «ΑΕΡΑ!».
Κι οι «σοβαροί» δεν σκέφτονται ποτέ να λογαριάσουν
πως ίσως γίνουν νικητές αυτοί που ενώ θα χάσουν 50
στις πιο πολλές τις μάχες τους, θα κάνουν ανταρσία,
γιατί δεν θα παραδοθούν στην μαύρη απελπισία,
μα με όπλα υπερδύναμα την πίστη, την ελπίδα,
θα αποκρούσουνε στρατιές με μιαν απλή σανίδα,
παράλογα για τους πολλούς που δεν φαντάζονται ίσως 55
ότι μπροστά στη δύναμη και το ωμό τους μίσος,
υπάρχει κάτι ανώτερο που πάντοτε νικάει,
γιατί γεννάει ήρωες με κάτι που μεθάει,
καθώς ρουφώντας το, ευθύς απ’ της καρδιάς τον πόθο,
νικούν τον όποιο ισχυρό μηχανισμό που νόθο 60
παιδί είναι του εγωισμού και της σκληρής του βίας,
μα είναι στεγνός, ανέμπνευστος και άνευ σημασίας.
Όταν στ’ αλήθεια έρωτα η λευτεριά εμπνέει
γίνεται φλόγα δυνατή κι όλα τα κατακαίει.
Γι’ αυτό μοιάζουν οι ήρωες τρελοί, ερωτευμένοι, 65
που να νικήσουνε μπορούν όποιον κι αν τους τη μπαίνει,
μα κι απ’ την άλλη τη μεριά και οι ερωτευμένοι
γίνονται εν τέλει ήρωες, γιατί έτσι εμπνευσμένοι
νικούν με τρόπο «μαγικό» κι ας χάσουν στα σημεία…
Η ουσία είναι πιο βαθιά μας λέει η Ιστορία. 70
Σε δεκαπεντασύλλαβο, λοιπόν, θα σου μιλήσω
και το κουβάρι του μυαλού θα ψάξω να το λύσω.
Γιατί ταιριάζει εύκολα στη γλώσσα τη δική μας,
αυτή που λένε ελληνική κι είχαν οι πρόγονοί μας.
Μα όταν σου λέω πρόγονοι, κοίτα μην το μπερδέψεις 75
και λάθος συμπεράσματα βγάλεις και τα πιστέψεις.
Δε λέω αυτούς που είχανε τον Περικλή παππού τους,
μα αυτούς που το ‘χανε καλά βαλμένο μες στο νου τους
πως κάποτε ο ελληνισμός σήμαινε αυτό το πνεύμα
της οικουμενικότητας που έπαιρνε το ρεύμα 80
απ’ του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού τα φώτα
που είχε όραμα εξαρχής κατεύθυνση και ρότα
εξάπλωσης και διάδοσης, ώστε στο πέρασμά του
έγινε δέντρο ζωντανό κι άπλωσε τα κλαδιά του
απ’ άκρη σ’ άκρη κάνοντας τις ρίζες των προγόνων 85
ν’ αγγίξουν όλους τους λαούς στα βάθη των αιώνων.
Αφότου ο Μεγαλέξανδρος έκανε τους πολέμους
μαζί μ’ αυτό προσπάθησε κι αυτούς που λέγαν ξένους
να τους «βαπτίσει» Έλληνες με πόλεις και βιβλία
κι όταν αυτοί αντιστέκονταν, τότε ασκούσε βία. 90
Κι αλήθεια το κατάφερε, ώστε τα γεγονότα
που ακολούθησαν στο εξής λειτούργησαν τα φώτα
του ελληνικού πολιτισμού κι αυτοί που κυβερνήσαν
είχανε για δασκάλους τους αυτούς που κατακτήσαν.
Έτσι όταν πια κυριάρχησε της Ρώμης η εξουσία, 95
είχε ήδη πια διαμορφωθεί έτσι η Ιστορία,
ώστε οι αυτοκράτορες είχανε μεν το θρόνο,
την εξουσία και το στρατό και όριζαν το νόμο,
μα ο ιστός που ένωσε Ρωμιούς στο ίδιο πνεύμα
ήταν αυτός που άπλωσε του Ελληνισμού το ρεύμα. 100
Γι’ αυτό και έφτασε Ρωμιός, Έλληνας να σημαίνει,
Ρωμαίος πολίτης δηλαδή σ’ ελληνισμού οικουμένη
μες από γλώσσα ελληνική, αφού η αυτοκρατορία
ολόκληρη δεχότανε ελληνική παιδεία.
Έτσι προέκυψε αυτός ο τύπος του πολίτη, 105
που απ’ όποια κι αν κατάγονταν φυλή ή απ’ όποιο σπίτι,
σε ενιαίου πολιτισμού κοινότητα ενταγμένος
ήταν και διαφορετικός και αφομοιωμένος.
Του πνεύματος η ενότητα δημιούργησε μια βάση
που πάνω της κατάφερε πολλά να συγκεράσει 110
στοιχεία διαφορετικά πολλών τότε ανθρώπων
και πλήθος ενοποίησε εθνών, φυλών και τόπων.
Έτσι η οικουμενικότητα στηρίχτηκε στα φώτα
της γλώσσας και του πνεύματος και όχι στα τσιρότα
των δήθεν πολυεθνικών και των συνέδριών τους, 115
την απληστία των κρατών και των πορτοφολιών τους,
που ‘χουν οι σύγχρονοι αρχηγοί και προσπαθούν να πείσουν
τον κόσμο οικονομικά πως θα τον ενοποιήσουν
με γλώσσα που ‘ναι τεχνητή, με έμπνευση καθόλου,
αφού πια πάψαν σταδιακά τη δράση κάθε ρόλου 120
– που ίσως ν’ αντιστέκονταν με όπλο του το πνεύμα –
ώστε να εννοούμε πια για φως μόνο το ρεύμα
και να μπορούν έτσι εύκολα αυτοί να το πουλάνε,
να το ‘χουν μονοπώλιο, για να τα οικονομάνε.
Λίγα ακόμα θα σου πω από την ιστορία, 125
γιατί ίσως σου ξενίζουν πια μέσα στην αμνησία
που πονηρά δημιούργησαν, ώστε να ξεχαστούνε
όσα έγιναν αληθινά, για να ισχυριστούνε
πως είν’ αυτοί τ’ αφεντικά σε ξένο αχυρώνα
και να ‘χουν την απάτη τους για ασφαλή κρυψώνα. 130
Σ’ εκείνη την τεράστια μακραίωνη ιστορία
που έζησε η Ρωμαϊκή η αυτοκρατορία
καθένας είχε αντιληφθεί ότι Έλληνας σημαίνει
αυτός που πνεύμα ελληνικό και μόρφωση λαβαίνει,
γιατί αυτή ήταν πάντοτε του ελληνισμού η ιδέα 135
να ‘χει τα σύνορα ανοιχτά και διεθνή «σημαία».
Γι’ αυτό όσο κι αν φαινότανε πως τάχα ο πλανήτης
λογάριαζε για δύναμη την ομορφιά της μύτης
που είχε η βασίλισσα, η Κλεοπάτρα λέω,
ή όποιος άλλος δυνατός έκανε τον ωραίο, 140
η δύναμη η αληθινή της αυτοκρατορίας
δεν ήταν του αυτοκράτορα ούτε καμιάς φατρίας,
μα ήτανε του πνεύματος που χώραγε στη γλώσσα
– μάλλον αυτό ήτανε τ’ αυγό που έκανε την κλώσσα:
Τ’ ότι Κοινή ελληνική μιλούσανε πια όλοι! 145
Την άλλη την λατινική την είχαν για βραχιόλι,
μονάχα για τους νόμους τους και για την εξουσία,
όμως αυτή δεν στήριξε την τέλεια φαντασία:
Να ‘ναι Κοινή, μια αγκαλιά, όλους να τους χωράει,
αυτόν που γνώση γύρεψε, εκείνον που πονάει 150
κι αυτόν που έχει στην καρδιά μαργαριτάρια χίλια
να του ανοίγει ποταμούς να βγαίνουν απ’ τα χείλια,
που να μπορούνε ν’ απλωθούν σ’ όλη την Οικουμένη…
Σείστηκε ο πύργος της Βαβέλ, όταν πολιτισμένοι
ήταν πια όσοι ενώνονταν στην καθομιλουμένη, 155
που έκανε όλους τους λαούς να ζουν αδελφωμένοι,
μπορώντας να συνδιαλλαγούν, εμπόριο ν’ αναπτύξουν
και μες στο χωνευτήρι αυτό ιδέες ν’ αναμίξουν.
Δεν τους διαχώριζε η φυλή, ο τόπος ή το χρώμα,
– ως το ‘δαν κι οι αρχαίοι μας απ’ του Όμηρου τα χρόνια – 160
Ρωμιός λεγότανε αυτός που ελληνικά μιλάει
κι ένιωθε οικουμενικός κι ας ζούσε στο… Ντουμπάι!
Αφού το πνεύμα ενότητα είχε δημιουργήσει,
δεν το μπορούσε πια κανείς να το περιορίσει
με σύνορα, εθνικισμούς, με όπλα και με βία, 165
αυτό ένωσε πολιτισμούς κι έγραψε ιστορία
μακραίωνη σε έδαφος που γόνιμα ενοποιούσε
και πολυπολιτισμικά μέσα ο καθένας ζούσε.
Και επιμένω σ’ όλα αυτά, γιατί εντύπωση έχω
χωρίς να είμαι ειδική, μα μ’ όσα απλά προσέχω, 170
ότι το πνεύμα πέθανε κι αυτών που το σκοτώσαν
οι απόγονοι στο σήμερα βρήκαν χαλί και στρώσαν
για παγκοσμιοποίηση το ύφασμα απ’ τις τσέπες
και για πνευματικότητα τουρλού μέσα σε κρέπες
και χρηματιστηριακά για ένωση μιλάνε 175
μέσα από, connex – talk και ό,τι άλλο πουλάνε.
Κι έτσι αυτό κι εμένανε με έβαλε σε σκέψεις,
γιατί δεν ξέρω δυστυχώς πώς τελικά ν’ αντέξεις
το ότι έγινε «κοινότητα» του εγκεφάλου η χώρα
και πως μου λεν ότ’ είν’ αυτό ενότητα πια τώρα. 180
Εγώ δεν έχω πρόθεση κανένανε να πείσω,
για να μπορώ το ελληνικό πνεύμα να προωθήσω,
γιατί είμαι τάχα όπως λεν κι εγώ μια ελληνίδα,
καθώς τυχαίνει αυτή τη γη ν’ αποκαλώ πατρίδα.
Μιλάω για το πνεύμα αυτό που μπόρεσε να στρώσει 185
το έδαφος για ενότητα κι έγνοια δεν έχω τόση
που ήτανε ελληνικό, γι’ αυτό και λέω στους λάτρεις
του αρχαίου και ελληνικού πνεύματος πως ο χάρτης
μπορεί να δείχνει πως εδώ ήτανε η Ελλάδα,
μα ούτε αυτό και βέβαια ούτε η φασολάδα 190
είναι αυτά τα εχέγγυα που Έλληνες μας χρίζουν.
Εδώ που ζούμε ισχυρές μνήμες υπογραμμίζουν
πως μεσολάβησαν πολλοί αιώνες κι η φυλή μας
αφομοιώθηκε κι αυτή στη Ρωμαϊκή εποχή μας.
Και βίωσε την ένταξη στην τότε οικουμένη, 195
ώστε ονομάστηκε ο Έλληνας, Ρωμιός όπως κι οι ξένοι
λαοί που ζήσανε σ’ αυτό το πνεύμα για αιώνες,
μα αυτό πια το ξεχάσαμε και λέμε οι κολώνες
κι όλα τ’ αρχαία μνημεία μας πως δήθεν πιστοποιούνε
ότι απόγονοι είμαστε Ελλήνων, γιατί ζούμε 200
στον ίδιο τόπο που αυτοί γράψανε ιστορία
στ’ αρχαία χρόνια, μα γιατί όμως εν συνεχεία
οι κοντινοί μας πρόγονοι Ρωμιοί πως είναι λέγαν
και για την Ρωμιοσύνη τους μέχρι και χθες παλεύαν;
Καρφί πια δεν μας καίγεται και την αναφορά μας 205
δεν κάνουμε στην πρόσφατη αυτή ταυτότητά μας.
Μα κι αν ξεχάστηκαν αυτά, η γλώσσα που μιλάω
μου τα θυμίζει και γι’ αυτό σ’ αυτά στριφογυρνάω,
γιατί νιώθω μιλώντας την ότι πολλοί μ’ ακούνε,
μια και μπορούσανε πολλοί τότε να την μιλούνε. 210
Και λέω συνοψίζοντας εδώ την άποψή μου,
γιατί όλα αυτά τα κουβαλάει η γλώσσα στην ψυχή μου:
Στην ιστορία την παλιά που λεν ρωμαϊκή μας,
όλοι αισθανόμασταν Ρωμιοί και νιώθαμε δική μας
την οικουμένη ολόκληρη που τηνε συγκρατούσε 215
το πνεύμα κι ο πολιτισμός κι απλώνονταν και ζούσε
μες στους αιώνες, μα αυτό το ιστορικό κομμάτι
στάθηκε ενοχλητική ακίδα μες στο μάτι
αυτών που κυριάρχησαν και θέλησαν να πείσουν
ότι αλλιώς τα πράγματα είναι, για να χωρίσουν 220
και να διασπάσουν εντελώς τον κόσμο στην ουσία
και μες από τη διαίρεση να πάρουν εξουσία.
Αφού λοιπόν ο εθνικισμός πήρε ισχύ και θέση,
άλλοι καπέλο φόρεσαν κι άλλοι φορέσαν φέσι
και όρισαν τα σύνορα και κόψανε την πίτα 225
και οι Ρωμιοί υπέστησαν του πνεύματος την ήττα.
Κι ενώ είχ’ η ενότητα ρεκόρ να ζήσει τόσα χρόνια,
χάθηκε πια το άρωμα από κείνη την κολόνια,
αφού διασπαστήκαμε και γίναμε ραγιάδες
και χρίστηκαν συνεχιστές της Δύσης οι παπάδες230
στην ιστορία του τόπου μας και οικειοποιηθήκαν
οι Φράγκοι όσα βρήκανε κι όσα δεν τους ανήκαν.
Κι εμείς απλά το φάγαμε αυτό το παραμύθι,
ώστε η ιστορία πέρασε βαθιά μέσα στη λήθη,
γιατί έτσι το θελήσανε κατακτητές και Φράγκοι 235
να πάρει η βαρβαρότητα το πνεύμα αυτό φαλάγγι,
να του αφαιρέσει την καρδιά κι όλο το μεγαλείο,
κι αφού του βάλει σελοφάν να το ‘χει στο ψυγείο,
για να καυχιέται πως αυτή τα πράγματα ορίζει
και να βρει ο εγκέφαλος της Δύσης μετερίζι.240
Και σαν λευτερωθήκαμε απ’ την Τουρκοκρατία,
μας κάναν να ξεχάσουμε αυτήν την ιστορία
λέγοντας πια τη Ρούμελη που ήταν Ρωμιών η χώρα
Ελλάδα να ονομάσουμε και να το λέμε ως τώρα,
όμως και να το νιώθουμε πως είμαστε οι γόνοι 245
αρχαίων Ελλήνων και στο εξής να μείνουμε πια μόνοι,
κάνοντας κόπο τελικά να μπούμε στην Ευρώπη,
εμείς οι ίδιοι που ως Ρωμιοί ήμασταν τότε πρώτοι,
θαρρείς πως παρακάμψαμε τους δεκαπέντε αιώνες
κι έτσι προκύψαμε ευθύς μες από ερειπιώνες 250
κι όχι από την ζωντανή που είχαμ’ ιστορία,
που οι Φράγκοι την κουκούλωσαν, για να ‘χουν εξουσία.
Πατρίδα που την χάσαμε δεν ήταν μόνο η γη μας,
ήταν το πνεύμα κι η καρδιά που είχαν οι Ρωμιοί μας
είτε είχανε ελληνική καταγωγή είτε άλλη 255
μέχρι ο ωμός εθνικισμός να τους χωρίσει πάλι.
Τους Φράγκους δεν συνέφερε καθόλου η Ρωμιοσύνη
και έπρεπε να ξεχαστεί, για να μην είν’ εκείνη
που θα θυμίζει ότι αυτοί που ‘χουν την εξουσία
δεν είχανε καμιά εντελώς θέση στην ιστορία, 260
μα ήρθαν απλώς ως εισβολείς και παίξανε παιχνίδι,
για ν’ απομείνει απ’ όλα αυτά στάχτη και πριονίδι
και να μπορέσουνε να πουν πως της Ευρώπης έχουν
εκείνοι την πατρότητα, ώστε να μην κατέχουν
πια οι υπόλοιποι λαοί στα κράτη της Ευρώπης, 265
πως αφανίστηκε ο Ρωμιός, για να φτιαχτεί ο ιππότης,
που είν’ ο πρόγονος του στυλ του δυτικού ανθρώπου,
αυτού που καθορίζει πια την μοίρα κάθε τόπου.
Είναι βεβαίως πια αργά γι’ αυτήν την ιστορία
κι ίσως δεν έχει νόημα πια ούτε και σημασία 270
να επιμένουμε σ’ αυτήν, αφού Ρωμιοί και Φράγκοι
πια δεν υπάρχουν σήμερα ως τέτοιοι, μα είν’ ανάγκη
μεγάλη να διακρίνουμε σε τούτο δύο τάσεις:
αυτούς που μόνο νοιάζονται για χρήμα κι επεκτάσεις
κι εκείνους που συνείδηση ιστορικής συνέχειας 275
έχουν κι υπερασπίζονται, ακόμα κι αν ανέχειας
υφίστανται ως συνέπεια το καθεστώς και κόστος
πληρώνουν για τη στάση τους που την ορίζει ο νόστος
μίας πατρίδας μακρινής που ‘χουν αναφορά τους
έξω από τα κράτη τους κι από τα σύνορά τους 280
και που υπάρχει στην καρδιά του καθενός ανθρώπου
και την ποτίζει το αίμα του αν χρειαστεί επιτόπου,
σαν έρχεται περίπτωση και πρέπει να επιλέξει,
ψεύτικα ή αληθινά αν προτιμάει να παίξει
και αν πολίτης είν’ απλά μιας κάποιας πολιτείας 285
ή αν θέλει ως πρόσωπο να ζει με πνεύμα ελευθερίας.
Προς το παρόν πάντως αυτό που επικρατεί ως πνεύμα
είναι το πρώτο δυστυχώς που ανέφερα και «γεύμα»
είναι για τις μασέλες του όλος πια ο πλανήτης
που κέρδους φέρνει μυρωδιές στην απληστία της μύτης 290
αυτών που μόνο ορέγονται να τον καταβροχθίσουν,
καθώς δηλητηριάζονται οι άλλοι σαν μυρίσουν
τη βρώμα που παράγουνε αυτοί που τρων και πίνουν,
έτσι όπως παριστάνουνε πως δήθεν διευθύνουν.
Τουλάχιστον να ξέρουμε πως φτάσαμε εδωπέρα, 295
μήπως τυχόν ξυπνήσουμε και δούμε κάποια μέρα,
πώς έγινε και δούλο τους κάνανε το μυαλό μας
και ο εχθρός κατέλαβε το μέσα οχυρό μας
με πλάνη, υπνωτίζοντας το νου και την καρδιά μας,
για να μπορούν οι βάρβαροι να ‘ναι αφεντικά μας. 300
Όποια προσπάθεια έγινε του πνεύματος ν’ ανθίσει,
ήρθε η βαρβαρότητα να την αναχαιτίσει
έξω από την ιστορική ροή που είχε υπάρξει,
για να μας πείσει τάχατες πως μια καινούρια τάξη
πραγμάτων θα δημιουργηθεί που εκείνοι εφευρήκαν, 305
αφού πρώτα διαστρέβλωσαν αυτά που έτοιμα βρήκαν
και τα ‘φεραν στα μέτρα τους, ώστε να τους βολεύουν,
για να μπορούν «διανοητικώς» κεφάλια να κυριεύουν
με τρόπο εγκεφαλικό και για το χρήμα μόνο
φτιάχνοντας τελειωτικά μονόδρομο τον δρόμο. 310
Γι’ αυτό τα είπα όλ’ αυτά και διόλου δε με νοιάζει,
αν δεξιά ή αριστερή η γνώμη μου σας μοιάζει.
ποτέ γι’ αυτά δε νοιάστηκα, γιατί είδα πως παιχνίδι
του ίδιου ήτανε «μυαλού», ώστε στο πιστολίδι
ο κόσμος όλος να ριχτεί και βέβαια στη μάσα, 315
σε θεωρίες να μπλεχτεί για να μη δει την κάσα
που ετοίμαζαν στον άνθρωπο και τα ιδανικά του,
στον πόθο του για τη ζωή που ‘χει μες στην καρδιά του
και που το οξυγόνο του είναι μονάχα η αλήθεια,
η αγάπη κι η ενότητα που αναζητά στα στήθια. 320

~ • ~ • ~ • ~ • ~ • ~ • ~ • ~ • ~ • ~ • ~ •~ • ~ • ~ • ~ • ~ • ~

ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ
Κοινότητα Αυτό εκμεταλλεύονται και τώρα λεν το ποίημα
του της παγκοσμιοποίησης που γίνεται με χρήμα
χρήματος κι έχουν φονιάδων λογική ανέμπνευστη και στείρα,
κι ας ισχυρίζονται αυτοί πως τάχα έχουν πείρα.
Τα ‘καναν σαν τα μούτρα τους! Δεν έχει οξυγόνο 5
κι εγώ κι εσύ αναπνέουμε τ’ απόβλητα τους μόνο
κι ονειρευόμαστε μαζί με έθνικ τραγουδάκια,
μια οικουμενοποίηση, αυτήν που με σουβλάκια,
με μπύρες κι αναψυκτικά, «κοινόβιο» θα την λέμε…
Και τα «παιδιά των λουλουδιών» το ήθελαν, μα κλαίνε, 10
γιατί επιθύμησαν να βρουν και μάλιστα να φτιάξουν
επίγειο παράδεισο, χωρίς όμως να ψάξουν
λίγο βαθιά πιο μέσα τους εκείνες τις κολάσεις,
που κάνουν ό,τι εμπνεύστηκες στα γρήγορα να χάσεις:
στο σεξ, στα drugs and rock ‘n’ roll, στα μάταια κοινόβια, 15
που όπως αποδείχτηκε δεν ήταν αιωνόβια
και κάνανε τον πόθο τους γι’ αλήθεια κι ευτυχία
να ξεφουσκώσει επώδυνα και να ‘ναι αστοχία.
Έτσι, τ’ αυγό τους έκοψε και χάλασε η σούπα,
άκου και τ’ άλλα, φίλε μου, λίγα είν’ αυτά που σου ‘πα! 20
Η παγκοσμιοποίηση δεν γίνεται με χρήμα
σε τούτο δω τ’ απέραντο του πνεύματος το μνήμα.
Γιατί το πνεύμα πέθανε κι άντε να το αναστήσεις
με τεχνητή αναπνοή κι ό,τι άλλο επινοήσεις…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου